Oudergesprekken & Rapporten

De oudergesprekken zijn voor mij als leerkracht weer voorbij.
Wat ben ik verheugd met de constatering dat er steeds meer ouders het grootste belang hechten aan de achterkant van ons rapport! Daar vermelden wij hoe wij vinden dat de sociale- en emotionele ontwikkeling verloopt en hoe wij de werkhouding van het kind zien. 
Wanneer deze factoren positief zijn en het kind goed in zijn vel lijkt te zitten, zal het kind veel beter tot leren komen en zullen de cognitieve vakken voor het kind ook passend verlopen. Ja passend, want niet ieder kind heeft dezelfde capaciteiten. Ieder kind is uniek, dat is algemeen bekend. En zo is dat ook in het leren van de cognitieve vakken op school.

Nu ben ik nog wel erg kritisch over de rapporten die we nog het meeste zien op basisscholen. 
De cijfers voor de cognitieve vakken, wat zeggen die eigenlijk? Zeggen die hoe het kind zich ontwikkelt in vergelijking tot de gemiddelde leerling? Is dat wel zo eerlijk? Kan een kind een onvoldoende krijgen voor zijn ontwikkeling? Ieder kind is anders, heeft andere talenten en ontwikkelt zich op zijn eigen tempo. Een onvoldoende daarvoor geven doet pijn.

Wat dan wel? Als leerkracht wil je de ouders een goed beeld geven van de ontwikkeling van hun kind. Daar tegenover wil je ook dat het kind ervaart dat het goed is, zoals het is. Zou een portfolio iets zijn? Of een rapport voor het kind en een apart lijstje voor de ouder? Ik ben er nog niet uit. Maar dat het anders moet, dat weet ik wel zeker.

En dan over de achterkant. Zullen we er de voorkant van maken? En wat zou het fijn zijn om die voorkant dan samen met de kinderen in te vullen. Dan heb je gelijk een mooi gesprek over de nog te leren vaardigheden. Tsja, toch weer dat coachen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *